Περί Ηλικίας και Γήρατος…

 Περί της Ηλικίας και του Γήρατος από τη Γραμματεία του Ενδέκατου και Δωδέκατου Αιώνα. 

Ευτυχία Παπαδοπούλου
Πηγή: Βυζαντινά Σύμμεικτα

Τις ονομασίες των ηλικιακών φάσεων του ανθρώπινου βίου οι βυζαντινοί συγγραφείς τις κληρονόμησαν μέσω των πατερικών κειμένων από την αρχαία γραμματεία, από τα ηλικιακά συστήματα που διατύπωσαν οι έλληνες φιλόσοφοι με βάση τα μαθηματικά, την αστρολογία και τη σπουδή των βιολογικών φαινομένων που διέπουν τον οργανισμό του ανθρώπου.

Το πυθαγόρειο σύστημα διαιρεί τον ανθρώπινο βίο σε τέσσερις ηλικίες με διάρκεια εικοσαετή την κάθε μία: παις, νεανίσκος, νεανίας, γέρων.
Οι τέσσερις ηλικίες, σύμφωνα με τη θεωρία ότι ο άνθρωπος ήταν μικρογραφία του Κόσμου, ένας μικρόκοσμος με σύσταση και χαρακτηριστικά ανάλογα με εκείνα του μακρόκοσμου, ήταν σύμμετρες προς τις τέσσερις εποχές του έτους: ανοιξις, θέρος, μετόπωρον, χειμών.
Σύμμετρες επίσης προς τις τρεις ώρες της ημέρας πρωί, μεσημβρία, εσπέρα ήταν και οι τρεις ηλικίες νέος, ανήρ, γέρων, του ανθρώπου.

Κατά το ιπποκράτειο σύστημα, που βασίστηκε στην παρατήρηση της εξέλιξης του ανθρώπινου οργανισμού από την ημέρα της γέννησης ώς την ολοκλήρωση του και της σταδιακής έπειτα φθοράς του που οδηγεί τον άνθρωπο ώς τον θάνατο, οι ηλικίες ήταν επτά και η διάρκεια τους υπολογιζόταν με τα πολλαπλάσια του ίδιου αριθμού: παιδίον έως 7 ετών, παις έως 14 ετών, μειράκιον έως 21 ετών, νεανίσκος έως 28 ετών, ανήρ έως 49 ετών, πρεσβύτης έως 63 ετών, γέρων από 63 ετών και άνω.

Ολόκληρο το άρθρο: Περί ηλικίας και γήρατος

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα and tagged , , . Bookmark the permalink.