Οι ασθένειες που ΔΕΝ φαίνονται στα πέλματα

Διαβάζω συχνά σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά ποικίλης ύλης εντυπωσιακούς τίτλους του τύπου “Οι ασθένειες που φαίνονται στα πέλματα” ή “Ποιές ασθένειες φαίνονται στις παλάμες”.
Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά τα άρθρα θα δει πως δεν αναφέρονται στη διάγνωση μέσω πελμάτων αλλά σε αντακλαστικούς χάρτες περιοχών του σώματος στο πέλμα ή τις παλάμες καθώς και στην επίδραση της Ρεφλεξολογίας σε διάφορα συμπτώματα. Αυτό δεν είναι διάγνωση.

Καταλαβαίνω πως τέτοιου τύπου “τίτλοι” έλκουν αναγνώστες γιατί επενδύουν στο φυσιολογικό φόβο του κάθε ανθρώπου απέναντί στην ασθένεια, αλλά η εντύπωση που μένει σε όποιον δει τον τίτλο και δεν προσέξει τι ακριβώς γράφει το άρθρο, είναι οτι η Ρεφλεξολογία είναι κάτι μεταξύ “φλυτζανιού” και “μαντείας”. Αυτό αποπροσανατολίζει τον κάθε αναγνώστη σε δύο τουλάχιστον σημεία. Πρώτον, θεωρεί πως μπορεί να διαγνώσει μια ασθένεια χωρίς να επισκεφτεί ειδικό γιατρό – κάτι που πρέπει να είναι η μόνη οδός και δεύτερον, δημιουργεί εσφαλμένη εντύπωση για τη μέθοδο και τον τρόπο λειτουργίας της.

Είναι η Ρεφλεξολογία διαγνωστική μέθοδος; Όχι! Η Ρεφλεξολογία δεν είναι διαγνωστική μέθοδος.
Αυτό δεν την καθιστά λιγότερο αποτελεσματική στη βελτίωση λειτουργιών του οργανισμού και στην ανακούφιση συμπτωμάτων.
Όταν πρόκειται για την ασφάλεια και την υγεία ενός ανθρώπου, είναι θεμελιώδης ευθύνη κάθε επαγγελματία υγείας να προτρέπει και να κατευθύνει τον κάθε άνθρωπο που έχει συμπτώματα ασθένειας, σε ειδικό γιατρό ώστε η διάγνωση να είναι έγκυρη και έγκαιρη.

Υπάρχει ένα πάγιο “αίτημα” από όσους ασχολούνται με τις Συμπληρωματικές και Εναλλακτικές Θεραπείες (ΣΕΘ), να γίνουν αποδεκτές από την ιατρική κοινότητα. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει όλοι οι εμπλεκόμενοι να γνωρίζουν τι κάνει ποιος. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει ενημέρωση των γιατρών – από το στάδιο της εκπαίδευσής τους ακόμα – για τις ΣΕΘ ώστε να μπορούν να τις χρησιμοποιούν ως επιπρόσθετο εργαλείο για το καλό του ασθενούς αλλά είναι εξίσου σημαντικό για τους ασκούντες τις ΣΕΘ να γνωρίζουμε τις δυνατότητες, τα όρια και τους περιορισμούς της κάθε μεθόδου, για το καλό και την ασφάλεια του ασθενούς. Οι μόνοι που μπορούν να πετύχουν το δεύτερο είναι οι ασκούντες τις ΣΕΘ, όντας προσεκτικοί και ακριβείς στις διατυπώσεις μας αλλά και επιμένοντας σε σωστούς τίτλους και χαρακτηρισμούς των μεθόδων – ακόμα κι αν αυτό είναι σε βάρος κραυγαλέων και “εκλυστικών” τίτλων που όμως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Μια τέτοια στάση μπορεί να οδηγήσει σταδιακά και στην επίτευξη του πρώτου.

Η Ρεφλεξολογία απευθύνεται στον οργανισμό και χρησιμοποιεί μηχανισμούς ελέγχου και αναλγησίας που έχει ο ίδιος ο οργανισμός. Οι ρεφλεξολογικοί χειρισμοί επιδρούν στην ανακούφιση συμπτωμάτων και πόνου. Η αντιμετώπιση μιας ασθένειας όμως είναι ευθύνη ειδικευμένων γιατρών.

Η δυνατότητα επιλογής ιατρού και θεραπείας είναι θεμελιωμένο δικαίωμα των πολιτών. Η δυνατότητα να μπορούν να χρησιμοποιούν και άλλες συμπληρωματικές αγωγές τόσο οι γιατροί όσο και οι πολίτες είναι δικαίωμα που πρέπει να κατακτηθεί. Για να συμβεί αυτό είμαστε υπεύθυνοι όλοι μας και ως προς τις πράξεις μας και ως προς τις παραλήψεις μας.

Advertisements
This entry was posted in Άρθρα, Αταξινόμητα and tagged , , . Bookmark the permalink.